Koty syjamskie – wszystko, co warto wiedzieć o rasie

2019-10-14
Koty syjamskie – wszystko, co warto wiedzieć o rasie

Losy kotów w całej kociej historii były najróżniejsze – wielbiono je lub tępiono, zależnie od czasów, czy kultury w jakiej przyszło im żyć. Koty syjamskie miały to szczęście, że były niezwykle cenione w swojej ojczyźnie – otaczane były właściwie boską czcią. Dlaczego? Czemu zawdzięczają swoją sławę? Jakie właściwie są te zwierzaki? Jak się nimi odpowiednio zajmować i z kim będą najszczęśliwsze? Przekonaj się!

Królewski kot Syjamu – poznaj jego historię 

Nie będzie dla nikogo zaskoczeniem fakt, że koty syjamskie pochodzą z Dalekiego Wschodu, a konkretniej właśnie z Syjamu, czyli terytorium dzisiejszej Tajlandii. Pierwsze wzmianki na ich temat znajdziesz w książce z 1350 – „Książka z wierszami o kotach” zawiera opis kota, który bardzo przypomina właśnie dzisiejszego syjama. Nazywane były królewskimi kotami Syjamu, bo od zawsze związane były z dworem i świątyniami.

Były poważane, traktowane z szacunkiem i żyły w ogromnym luksusie. To sprawiło, że utrwalił się w nich gen długowieczności. Były traktowane na równi ze skarbem narodowym, dlatego przez wiele stuleci można było je spotkać tylko w Syjamie. Świat poznał syjamskie koty dopiero pod koniec wieku XIX, gdy parka została przekazana w prezencie brytyjskiemu konsulowi, a ten oddał je pod opiekę swojej siostrze, która zaprezentowała je podczas wystawy w Crystal Palace. Nie cieszyły się tam zbyt wielkim poważaniem. Został uznany za brzydkiego i nieciekawego.

Najczęściej można było je spotkać w ogrodach zoologicznych, ale, niestety, przez niewłaściwe traktowanie, koty te szybko umierały. Proces ich właściwej hodowli rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych. I to właśnie od tamtej chwili rozpoczęła się ich ogromna popularność. Pierwszy wzorzec został ustalony w 1892 roku. Podczas programu celowej hodowli doszło do pewnego rozłamu.

Koty, które najbardziej podobne są do swoich przodków nazywa się obecnie kotami tajskimi lub syjamskimi tradycyjnymi, a te o bardziej smukłej sylwetce, większej gamie umaszczenia i bardziej spiczastym pyszczku nazywa się kotami syjamskimi modern. Niektórzy nawet starają się obecnie o uznanie odmiany „tradycyjnej” za oddzielną rasę.


Kot syjamski utrwalony w legendach 

Z kotami syjamskimi wiąże się też wiele legend, które są odpowiedzialne za otaczanie ich tak wielką czcią i poważaniem w dawnych czasach we własnej ojczyźnie. Według jednej z nich koty syjamskie były naczyniami na dusze zmarłych. Po czyjejś śmierci – zwyczaj ten dotyczył wyższych warstw społecznych – wybierano kota, w którego miała wejść dusza zmarłego. Taki kot następnie trafiał do świątyni, w której wiódł życie w luksusie, karmiony w najlepszy możliwy sposób i spokojnie dożywał do sędziwej starości.

Druga tłumaczy zeza i złamany ogon syjamów – dzisiaj są to wady eliminowane w procesie celowej hodowli, niegdyś były jednak częstą cechą tych kotów. Zgodnie z legendą jeden z kotów świątynnych dostał polecenie strzeżenia cennej wazy. Tak się swoim zadaniem przejął, że dostał zeza od wpatrywania się w nią, a ogon załamał mu się od ciągłego oplatania cennego przedmiotu.

Koty miały też pełnić funkcje stróżów, ostrzegając mnichów przed nadejściem obcych.


Koty syjamskie – orientalne piękności 

Niegdyś przez XIX-wiecznych Brytyjczyków zostały uznane za brzydactwa. Dzisiaj są doceniane za swoją ciekawą, orientalną urodę. To kot pełen gracji i elegancji. Smukły, wydłużony tułów i kończyny, ogon ma długi i zwężający się ku końcowi, czasami bywa załamany. Oczy ma zawsze skośne i niebieskie, w migdałowatym kształcie. Sierść jest pozbawiona podszerstka, delikatna, gładko przylegająca do ciała, miękka i krótka.

Umaszczenie zawsze jest typu point – kot ma charakterystyczną, ciemniejszą maskę na twarzy. Najbardziej pożądana jest ta w kolorze ciemnobrązowym, choć dopuszczalne są też inne barwy. Ciemniejsze są też jego łapy i ogon. Reszta ciała jest jasna, bardzo ważny jest kontrast między ciemniejszymi częściami, a resztą ciała. Ciemne znaczenia mogą występować też na mosznie kocurów. Dozwolonymi maściami są: kremowy, liliowy, rudy, niebieski, szylkretowy i pręgowany.

Znana i uznawana jest też odmiana biała, choć występuje ona raczej rzadko. Wszystkie małe kotki syjamskie rodzą się białe, zaczynają wybarwiać się kilka dni po urodzeniu. Im starszy kot, tym ciemniejsze są znaczenia.

Zdrowie syjama – na co trzeba uważać? 

Niestety ma skłonność do dziedziczenia chorób genetycznych. Czasami pojawia się oczopląs lub zez, na szczęście to tylko wada estetyczna i nie wpływa na kocie zdrowie. Co ciekawe – wszystkie kocięta mają zeza na początku, u większości to z wiekiem przechodzi, u części zostaje.

Groźniejsze jest możliwe zwyrodnienie siatkówki, wielotorbielowatość nerek i gangliozydoza, na które kot, z racji genów, jest bardziej narażony. Syjamy warto przebadać pod kątem schorzeń oczu i podniebienia. Przydadzą się też badania na występowania kardiomiopatii przerostowej, a także FeLV i FIV. Czasami może wystąpić też skrzywienie ogona, które na szczęście również nie jest groźne dla zdrowia.

Niestety, koty te narażone są też na karłowatość, zwyrodnienie stawów i niebezpieczne zmiany w narządach wewnętrznych.

Ile żyją koty syjamskie?

Wbrew pozorom i narażeniu na choroby genetyczne – są bardzo długowieczne. Mają w sobie gen długowieczności, który wykształcił się i utrwalił na przestrzeni wieków dzięki królewskiemu traktowaniu. Dobrze traktowane mogą dożyć nawet 20 lat!


Pielęgnacja kota syjamskiego – jak o niego zadbać? 

Właściwa pielęgnacja kota syjamskiego nie należy do najtrudniejszych. Sierść jest bardzo łatwa w pielęgnacji – wystarczy, że będziesz wyczesywać martwą sierść gęstym grzebieniem, a sierść wygładzić miękka szczotką. Warto też przecierać ją delikatną ściereczką. Regularnie też przycinaj pazurki, sprawdzaj uszy i oczy kota.

Szczególnie mocno pilnuj kociej diety. To są zwierzęta z ogromnym apetytem, dlatego mają duże skłonności do nadwagi – mogłyby jeść praktycznie bez końca. Dlatego karmienie ich wymaga wprawy i silnego charakteru – zwłaszcza by nie ulec prośbom kota, który potrafi bardzo się przymilać, by dostać nadprogramowy kąsek. Mają też tendencje do zjadania wełny – nie można im na to pozwalać, bo doprowadzi to do problemów z układem pokarmowym.


Żywioł w kocim ciele – charakter kota syjamskiego 

Niegdyś na pewno nie były doceniane za wygląd. Za co doceniano więc koty syjamskie? Charakter tych kotów był tym, co szybko podbijało serca ludzi, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie przecież rozpoczęła się ich celowa hodowla. To kot niezwykle wręcz aktywny. Ma w sobie mnóstwo energii, która musi znaleźć ujście, inaczej znudzony syjam będzie niszczył rzeczy, gdy samodzielnie będzie szukał sobie rozrywek.

Jego żywiołowy charakter zupełnie nie współgra z delikatnym, arystokratycznym wyglądem. To kot, który chce pozostawać ciągle w ruchu, bawić się i poznawać świat. Nienawidzi samotności, co już czyni go jednym z wyjątków w kocim świecie. Będzie bardzo głośno i natrętnie domagał się uwagi swojego człowieka. Jego umiejętności do wokalizacji czynią go wręcz kotem o tysiącu głosów. Do swojego człowieka przywiązuje się natychmiast i obdarza go wielką, szczerą miłością.

Uwielbia się bawić z ludźmi, chce przebywać ciągle przy swoim ulubionym, wybranym człowieku i potrafi być bardzo zaborczy. Chce być kochany, głaskany i pieszczony – jeśli poczuje, że nie dostaje uwagi, której pragnie, będzie się jej bardzo głośno domagał i walczył o nią. Jest w stanie dogadać się z innymi kotami w domu, ale tylko pod warunkiem, że zaakceptują one jego nadrzędną pozycję i przywództwo, winnym wypadku może między kotami dochodzić do walk.

Jest stworzeniem bardzo terytorialnym. Kocury do czasu kastracji będą bardzo mocno znaczyć teren, by podkreślić swoją obecność. Nie widzą w ciemności zbyt dobrze, dlatego ich ogromna aktywność w nocy spada – co też czyni ich wyjątkowym przedstawicielami swojego gatunku.


Dla kogo kot syjamski będzie idealnym towarzyszem? 

Nie decyduj się na kota syjamskiego, jeśli często wychodzisz, długo pracujesz i prawie nigdy nie ma Cię w domu. To nie jest kot, który poradzi sobie z samotnością. Pozostawiony sam sobie na dłuższy czas będzie nieszczęśliwy, może bardzo głośno krzyczeć i irytować sąsiadów, a także drapać i niszczyć rzeczy.

To kot, który uwielbia się bawić i jest pełen ognistego temperamentu. Wymaga organizowania mu rozrywek, zabawek i wysokich drapaków – inaczej Twoje meble są zagrożone. Jest kotem bardzo uczuciowym i zaborczym – zawsze chce przebywać przy swoim człowieku. Nie decyduj się też na kota syjamskiego, jeśli nie lubisz zbyt głośnych kotów. Jego zakres wydawania dźwięków jest naprawdę niesamowity i kot na pewno będzie często z tej umiejętności korzystał, by dać znać, że czegoś potrzebuje albo po prostu wyrazić swoje uczucia.

Kocha ludzi, ale nie do końca jest kotem rodzinnym – wybierze sobie jednego członka rodziny, którego będzie wielbił i kochał nade wszystko. Całą resztę będzie grzecznie tolerował, spędzał z nimi czas, ale nigdy nie będą dla niego tak ważni jak jedna, wybrana osoba. Wymaga traktowania z szacunkiem, dlatego przed kontaktem z dziećmi należy je nauczyć stosownego obchodzenia się ze zwierzakiem.

Kot syjamski – podsumowanie 

Koty syjamskie to stworzenia z dalekiego Orientu – w ojczystym Syjamie były traktowane z ogromnym szacunkiem i wiodły życie w luksusie. Otaczane były niemalże boską czcią i traktowane jako strażnicy świątynni i powiernicy ludzkich dusz. Świat usłyszał o nich dopiero pod koniec XIX wieku, choć to jedna z najstarszych kocich ras.

Po raz pierwszy zostały zaprezentowane na wystawie w Crystal Palace, ale nie zyskały wtedy uznania, to zdobyły dopiero w Stanach Zjednoczonych. To koci ekstrawertycy, pełni energii i radości życia. Są bardzo długowieczne, choć narażone są też na choroby genetyczne. Szybko przywiązują się do człowieka i nie chcą spędzać czasu samotnie.

Pokaż więcej wpisów z Październik 2019
Podziel się swoim komentarzem z innymi
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel