BLOG
Zobacz wszystkie wpisy
W tym miejscu zapoznasz się z profesjonalnymi poradami przygotowanymi dla Ciebie przez nasz zespół. Zachęcamy do zapoznania się z zawartością wszystkich wpisów, dzięki którym lepiej poznasz swojego pupila.

Niebieskie, szare, białe koty perskie. Charakter, wygląd i opis rasy

2019-08-28
Niebieskie, szare, białe koty perskie. Charakter, wygląd i opis rasy

Koty perskie noszą zaszczytne miano najstarszej kociej rasy na świecie. Nie można precyzyjnie określić okresu, w którym się pojawiły, ale już w okresie wypraw krzyżowych uważane były powszechnie za stworzenia równie piękne, co tajemnicze. Co takiego mają w sobie koty perskie, że od wieków wprawiają ludzi w zachwyt i ciągle cieszą się sporą popularnością? Jaki właściwie jest kot perski? Czy jest trudny w utrzymaniu? Dla kogo się nadaje? Przekonaj się!
Współczesne koty persy różnią się dość znacząco od swoich przodków sprzed wieków. Właściwie, gdyby postawić obok siebie współczesnego kota perskiego i tego sprzed stulecie, zostałyby one uznane za dwie osobne rasy, które na dodatek dość znacznie różnią się od siebie. Dawny przedstawiciel tej rasy bardziej przypomina angorę turecką niż swój współczesny odpowiednik. Tak olbrzymia zmiana wynikła z ingerencji ludzi i bardzo długiej historii ich hodowli.

Kot perski – historia najstarszej kociej rasy 

Niegdyś w Europie królowały koty krótkowłose – tylko takie znano i takie właśnie rozpowszechniły się na kontynencie, dlatego pojawienie się kotów długowłosych wprawiło Europejczyków w niemały popłoch. Koty te z miejsca zostały ulubieńcami wyższych sfer i cieszyły się olbrzymim uznaniem. Nie do końca wiadomo skąd te koty w ogóle pojawiły się w Europie.

Pierwsze udokumentowane wzmianki od nich mówią o roku 1521, ale dość powszechnie utrzymywany jest też pogląd, że pierwsze koty perskie pojawiły się tutaj już kilka wieków wcześniej. Współczesny kot perski ma niewiele wspólnego ze swoim przodkiem sprzed stuleci. Nie tylko pod względem wyglądu, ale też rodowodu.

Właściwie współcześni przedstawiciele tej rasy z nawet nie są już łączone z terenami dawnej Persji, tylko właśnie z Europą, a ściślej – z Wielką Brytanią. Dlaczego? Co tak wpłynęło na persy? Koty te mają naprawdę długą i dość burzliwą historię, a ich początków faktycznie należy się doszukiwać w dawnej Persji.


Koty perskie i perskie początki 

Koty perskie miały trafić do Europy właśnie z Persji, czyli terenów dzisiejszego Iranu, ściślejsze badania nad genezą tych zwierząt podają konkretny obszar prowincji Khorazan, co wskazuje na słuszność uważania tych kotów za najstarszych przedstawicieli kociego rodu.

Europa oszalała na punkcie tych kotów – były one modne i popularne głównie wśród arystokratów i bogatych przedstawicieli szlachty, bo tylko oni mogli sobie pozwolić na kota tej rasy. Zachwycały one swoją egzotyczną urodą i niespotykaną długością włosia. Nie wiadomo jak dokładnie ta rasa dotarła na salony, ale koty perskie szybko zostały ulubieńcami, pozostawiając inne rasy kotów daleko w tyle.

Brytyjski rozkwit 

W 1871 roku w londyńskim Crystal Palace, odbyła się pierwsza wystawa kotów. Koty persy, choć znane, szanowane i uwielbiane już wieki wcześniej, właśnie wtedy oficjalnie zadebiutowały i od tamtej pory można mówić o faktycznej, konkretnej i celowej hodowli tych pięknych zwierząt. Pierwszą linię hodowlaną zapoczątkowała sama królowa Wielkiej Brytanii, Wiktoria, która sprawiła sobie dwa niebieskie koty perskie – to tak naprawdę właśnie od nich i tamtej wystawy, wszystko się zaczęło.

Hodowla zaczęła być celowa, a hodowcy zwracali szczególną uwagę na sierść i kształt pyszczka kota. Dla uzyskania jak najdłuższej, najbardziej gęstej i jedwabistej sierści, krzyżowano persy na przykład z angorami. W 1890 w Wielkiej Brytanii otworzył się pierwszy klub, który łączył miłośników tej pięknej rasy. Ceniony był też jak najbardziej płaski kształt pyszczka, dlatego krzyżowano koty selektywnie, wybierając te z najbardziej płaskimi mordkami, by osiągnąć pożądany efekt.

W tym procederze przodowali przede wszystkim Amerykanie, wyprzedzając na tym polu nawet Brytyjczyków. Współcześnie w wielu krajach istnieje już zakaz tak ostrej i selektywnej hodowli, bo znawcy rasy wskazują na postępującą deformację kociego pyszczka – dalsze jego skracanie byłoby już okrutne dla tych zwierząt.

Persy w Polsce 

Historia kotów perskich w Polsce rozpoczęła się w najgorszym możliwym momencie, bo w 1939 roku i prawie natychmiast została zatrzymana przez wybuch II wojny światowej. Działania wojenne praktycznie zniszczyły tę rasę na naszym terytorium – dotkliwie przetrzebione zostały wszystkie rasy kotów, ale koty perskie dotknęło to szczególnie mocno – nie zdążyły nawet dobrze zadomowić się na naszym gruncie.

Rasa odbudowywała się bardzo powoli i właściwie do lat 70 XX wieku była w Polsce w zaniku. Wszystko zmieniło się dzięki Jolancie Kotłubiej, która przywiozła z Niemiec dwa koty perskie. Choć ten moment można oficjalnie uznać za odrodzenie rasy, prawdziwy boom na nie przyszedł dopiero w latach 90. Do tej pory cieszą się dużą popularnością i już na dobre zagościły w polskich domach.

Koty perskie – niepotwierdzone teorie i legendy 

Koty perskie są powszechnie uważane za najstarszą kocią rasę, nic więc dziwnego, że przez wieki zdążyły obrosnąć w legendy. Jedna z nich tyczy się pochodzenia kota perskiego, który miał zostać stworzony przez wielkiego czarodzieja. Miał on użyć do tego celu obłoczka szarego dymu, iskry ognia i odbicia blasku dwóch gwiazd. Dlatego te koty mają być jednocześnie tak piękne, tajemnicze i uwielbiane. Druga teoria jest dużo mniej poetycka, choć też wiąże się z pochodzeniem rasy.

Mówi o tym, że w drzewie genealogicznym kotów perskich jest azjatycki drapieżny kot – manul, który miał w dużej mierze odpowiadać za ich wygląd. Być może tak faktycznie jest, ale charakter kotów perskich zdaje się przeczyć posiadaniem jakiegokolwiek groźnego drapieżnika w rodowodzie.

Jeszcze inna niepotwierdzona teoria związana jest z pojawieniem się kotów perskich w Europie. Nie ma dowodów na to, że przywędrowały razem z krzyżowcami, którzy powracali z krucjat, choć ten pogląd jest dość szeroko rozpowszechniony pośród hodowców i miłośników tej rasy.

Niebieskie, szare, białe koty perskie – poznaj ich barwy i wygląd 

Białe koty perskie zachwycają swoją długą, puszystą i śnieżnobiałą szatą, przez co są ogromnie lubiane przez ludzi. Mało kto wie też, że barwy biała, szara i niebieska nie są jedynymi, które uwzględnia wzorzec. Dozwolonych maści jest około 150, co daje naprawdę imponującą liczbę i pozwala spotkać kota perskiego właściwie w każdym odcieniu i kolorze.  Kolor nie jest tym, co wyróżnia te koty spośród innych, ale faktycznie wyróżnia je sierść.

Niegdyś nieco bardziej, bo koty długowłose były bardzo egzotyczne i praktycznie niespotykane, ale nawet dzisiaj budzi ona zachwyt. Długa, średnio o długości 10 cm, delikatna i z grubym podszerstkiem – taka właśnie jest sierść persa. Jego nos jest szeroki i bardzo krótki, niezwykle charakterystyczny dla tej rasy. 

Zbytnie spłaszczenie nosa bywa powodem do ostrej krytyki, dlatego pracuje się nad ograniczeniem możliwości dalszego jego skracania, by nie narażać kota na cierpienie. To koty średnio duże, o krótkich, choć mocnych łapach i imponującym, puszystym ogonie. Ich waga w przypadku samców dochodzi do 7 kg, a w przypadku samic do 6 kg.

Jakiej pielęgnacji wymaga kot perski? 

Sierść kota perskiego budzi zachwyt, ale wymaga odpowiedniego traktowania. Konieczne jest codzienne, bardzo dokładne czesanie, by nie dopuścić do powstania kołtunów. Jeśli już się zdarzy, że sierść się poplącze, nie obędzie się bez wizyty u kociego fryzjera. Pewnym pocieszeniem może być fakt, że sierść kota perskiego odrasta dość szybko.

Nadal jednak codzienne czesanie jest absolutnie konieczne i pozwoli kotu uniknąć stresu i nieprzyjemności. W przypadku tych kotów konieczne jest też dbanie o ich nosy i oczy – nieodzowna będzie Twoja pomoc w czyszczeniu ich, przemywaniu i nawilżaniu, bo same nie poradzą sobie z ich higieną. Specyficzna budowa pyszczka bardzo utrudnia im jedzenie, dlatego kotu najłatwiej jest jeść mokrą karmę i jedzenie o konsystencji papki – może zupełnie nie poradzić sobie z jedzeniem dużych kawałków mięsa i mieć problemy z uchwyceniem karmy suchej, jeśli będzie w dużych granulkach.

Zastanawiasz się, ile żyją koty perskie? Rozrzut jest tutaj dość duży, bo długość życia wynosi od 10 do 17 lat, co stawia je w gronie kotów raczej długowiecznych. 

Kot perski – charakter pełen dostojeństwa 

Wiesz już jak wygląda, ale jaki jest kot perski? Charakter tych zwierząt jest spokojny i zrównoważony. Na tyle, że właściwie trudno jest uwierzyć, że persy, jak wszystkie koty, to w zasadzie drapieżniki. Są całkowicie pozbawione agresji. Chętnie się pobawią, ale w zabawie raczej nie używają ani zębów, ani pazurów. Ich zmysł łowiecki i instynkty myśliwskie zostały zatarte w toku hodowli. Koty te cenią sobie samotność i lubią wylegiwać się w ciszy i spokoju, choć nie pogardzą też towarzystwem ludzi i chętnie poddadzą się głaskaniu, przytulaniu i innym pieszczotom.

To w połączeniu z absolutnym brakiem agresji sprawia, że doskonale nadają się do roli kocich terapeutów w felinoterapii. Są przyjacielskie i szybko akceptują gości i nowych ludzi. Cenią sobie jednak przede wszystkim własny komfort i lubią święty spokój, dlatego muszą mieć miejsce tylko dla siebie. Są dość leniwe, przekładają wylegiwanie się na kanapie nad eksplorację ogrodu czy szaleńcze gonitwy po domu.

Doskonale odnajdą się jako koty rodzinne, ale mogą towarzyszyć też osobom mieszkającym samotnie. Lubią dzieci i nie zrobią im żadnej krzywdy, choć dla komfortu kota warto najpierw nauczyć dziecko, że kot perski, choć nie gryzie i nie drapie, też chce mieć spokój i należy dać mu czas na to, by pobył po prostu sam ze sobą.


Kot perski – podsumowanie w pigułce 

Współczesne koty perskie z wyglądu praktycznie w ogóle nie przypominają już swoich przodków. To wszystko przez celową ich hodowlę w Wielkiej Brytanii, którą zapoczątkowała sama królowa Wiktoria. Długa, jedwabista sierść i niezwykle krótki pyszczek – to ich cechy charakterystyczne, choć dalsze skracanie pyszczków jest już w wielu krajach wręcz niedozwolone.

To koty raczej długowieczne. Ich pielęgnacja nie jest skomplikowana, ale dość czasochłonna, bo wymaga codziennego, dokładnego szczotkowania i oczyszczania kociego nosa i oczu. Rasa pozbawiona jest agresji i należy do grona najbardziej leniwych, doskonale nadaje się do felinoterapii i sprawdza się jako kot rodzinny.
Pokaż więcej wpisów z Sierpień 2019
Podziel się swoim komentarzem z innymi
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel