Bernardyn – wielki pies o jeszcze większym sercu

Bernardyn przyciąga uwagę swoim wyglądem, jest znany ze swoich umiejętności ratowniczych a nawet stał się gwiazdą za sprawą kultowego filmu kina familijnego, w którym zagrał główną rolę. Pamiętacie już, jaki to był film? Nosi tytuł “Beethoven” i opowiadał historię psa o tym samym imieniu. Jeden z największych psów na świecie przeszedł wtedy wiele perypetii, by ochronić tych, na których mu zależało. Czy inteligentny olbrzym o wielkim sercu oraz łagodnym nastawieniu to wzorcowy bernardyn, czy może jednak evenement? Dziś opowiemy więcej o psach rasy bernardyn i podamy kilka wskazówek, jak się z nimi obchodzić. Przeczytaj i przekonaj się, czy bernardyn to pies dla Ciebie.

Bernardyn – najważniejsze informacje

Bernardyn to olbrzymi pies do towarzystwa, stróżujący i gospodarski. Zgodnie z klasyfikacją FCI, zaliczamy go do grupy 2 (Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła) oraz do sekcji 2.2 (molosy typu górskiego). Wzorzec FCI rasy bernardyn ma numer 61. Psy tej rasy nie podlegają próbom pracy. Ze względu na rozmiary, bernardyna zaliczamy do największych ras psów. Charakterystyczna dla niego jest spokojna postawa oraz umiejętność stanowczego reagowania na zagrożenia, których nie może zignorować. Można spotkać dwie odmiany bernardyna, które różnią się od siebie długością sierści. Często możemy go zobaczyć na zdjęciach z zawieszoną na szyi baryłką. Kiedyś znajdował się w niej trunek dla zagubionych wędrowców, odnajdywanych w górach przez te wspaniałe psy.

Pochodzenie rasy- rys historyczny

Bernardyn to rasa psów, której historia rozpoczęła się dzięki mnichom (Bernardynom). Używali oni okolicznych, dużych psów górskich do ochrony schroniska znajdującego się na Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda. Początkowo były to po prostu duże, wiejskie psy, których w okolicy nie brakowało. Nie jest znany dokładny moment pojawienia się psów w klasztorze. Wiemy natomiast, że pierwsze udokumentowane przypadki przypadały na przełom XVII i XVIII wieku. Później nazwano te psy “Barry” i zaczęto traktować je bardziej towarzysko. Z biegiem czasu okazało się, że są w stanie bardzo wspomóc działania mnichów. Bernardyny pomagały odszukiwać zagionych na szlaku wędrowców, którzy gubili drogę we mgle albo śnieżnych zaspach.

Dotychczasowe sukcesy w stróżowaniu i ratownictwie górskim przyniosły bernardynom sławę. Podróżni opowiadali niesamowite historie, w których bohaterskie psy wydostawały ludzi z największych tarapatów. Największą popularność zaczęły jednak zdobywać na początku XIX wieku, gdy przełęcz pokonywały wojska Napoleona. Zachwyceni spotkanymi tam psami żołnierze opowiadali o nich historie w całej europie. Prowadzona przez cały ten czas selekcja kształtowała typ, który znamy obecnie.

Bernardyn doczekał się oficjalnych hodowli. Pierwszą z nich założył Heinrich Schumacher z Hollingen w 1867 roku. Rok 1884 był niezwykle ważny w historii rasy. W lutym powstała “Szwajcarska księga hodowlana psów”, do której bernardyn został wpisany jako pierwszy pies. Miesiąc później założono w Szwajcarii klub bernardyna z siedzibą w Bazylei. Oficjalny wzorzec rasy ustalono i przyjęto 2 czerwca 1887 roku. Od tej pory, bernardyn jest oficjalną Szwajcarską rasą psów.

Bernardyn – wygląd i wielkość

Bernardyn to pies kwalifikowany do czołówki największych psów na świecie. Zgodnie ze wzorcem, wysokość samca wynosi 70-90 centymetrów. Suki są niewiele mniejsze, osiągają 65-80 cm wysokości. Niezależnie od płci, dorosłe psy rasy bernardyn osiągają wagę powyżej 100 kg! Wszystko to sprawia, że wyglądają naprawdę imponująco. Cała jego sylwetka ma mocną, proporcjonalną budowę.

Szata bernardyna może przyjąć dwie odmiany:

  • bernardyn długowłosy – średniej długości, prosty włos okrywowy i gęsty podszerstek występują na większości powierzchni ciała. Na zadzie i udach włos jest pofalowany, na głowie i kufie krótki.Na przednich łapach widoczne są “pióra”, na tylnych “portki”. Ogon bernardyna długowłosego jest mocno owłosiony.
  • Bernardyn krótkowłosy – podszerstek również występuje i jest gęsty, a włos okrywowy jest prosty i twardy, przylegający do ciała. Posiada “portki” i mocno owłosiony ogon.

Niezależnie od długości włosa, wzorcowe umaszczenie bernardyna jest takie samo. Podstawowym kolorem sierści jest biały z rudymi albo brązowymi łatami. Łaty mogą obejmować cały grzbiet i boki, mogą być też przerwane białą sierścią. Dopuszcza się pręgowanie rude albo brązowe. Wymagane są białe znaczenia na łapach, końcówce ogona, klatce piersiowej i kufie. Na głowie powinna znaleźć się biała strzałka a na szyi biała plamka.

Tułów bernardyna jest dłuższy niż wyższy, chociaż, w niewielkim stopniu. Jego kończyny są wysokie i grube, ustawione dosyć szeroko względem siebie. Jego głowa jest duża i mocna, lekko zaokrąglona. Utrzymuje ją długa, gruba szyja. Nos psów tej rasy jest czarny i szeroki a nozdrza mocno rozwarte. Wargi mają ten sam kolor, górna warga tworzy zwisające fale. Oczy bernardyna są średniej wielkości i mogą mieć różną barwę, w przedziale od orzechowej po ciemnobrązową. Jego uszy również mają średnią wielkość, są wysoko osadzone. Przyjmują kształt zaokrąglonych trójkątów.

Charakter psów rasy bernardyn

Bernardyn na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie groźnego psa. Czy jest ono uzasadnione? W pewnych okolicznościach na pewno, jednak nie można go przyjmować za standardowe. Charakter psów rasy bernardyn jest powodem, dla którego bardzo chętnie są one przyjmowane do domów jako psy do towarzystwa i stróżowania. Dlaczego tak się dzieje? Otóż, są to psy niezwykle opanowane, nie mają w nawyku impulsywnych reakcji na nowe wydarzenia. Nie znaczy to jednak, że są bierne, interesują się tym co dzieje się wokół i potrafią wykazać się odwagą i determinacją. Wystarczy, że nabiorą pewności co do zasadności reakcji.

Historia bernardynów rozpoczęła się od wspierania zakonników żyjących w górskim schronisku. Nie można się więc dziwić, że mają we krwi spokój i opanowanie. Są życzliwie nastawione wobec dzieci i innych zwierząt, o ile wcześniej zostaną z nimi zapoznane. Oczywiście, nieodpowiednie zachowanie może tą cierpliwość wyczerpać, jednak skrajne sytuacje z udziałem bernardynów to prawdziwa rzadkość. Kontrola podczas zabaw dzieci z takim psem jest potrzebna wyłącznie ze względu na jego rozmiary. Podsumowując, bernardyn to rasa psów, którą zdecydowanie można polecić rodzinom z dziećmi.

Bernardyn może sprawiać wrażenie psa leniwego. Istotnie, nie potrzebuje ogromnej ilości ruchu ani karkołomnych form aktywności fizycznej. Porusza się powoli, bez pośpiechu. W rzeczywistości jest to jednak bardzo pracowity pies, który uczciwie zapracował na swoją popularność. Chętnie się uczy zarówno komend jak i zasad narzucanych przez opiekuna. Kolejną zaletą bernardyna jest bardzo dobra pamięć, która pozwala nauczyć go większej liczby komend. Dzięki niej szybciej wyciąga również wnioski z sytuacji, z którymi się spotkał.

Wychowanie i szkolenie bernardynów

Bernardyn jako szczenię koniecznie musi zostać nauczony właściwego zachowania, czyli zostać poddanym socjalizacji. Wychowanie rozumiane jako zapoznanie ze światem i przygotowanie do dorosłego życia to proces, który powinien objąć każdego psa. W tym właśnie czasie pies dowiaduje się, które zachowania są cenione, a które wręcz przeciwnie. Jak właściwie wychować bernardyna? Przede wszystkim należy pozwalać mu na obecność przy swoim opiekunie, a raczej przy całej rodzinie. Obserwując codzienne zwyczaje domowników, mając kontrolowany kontakt z obcymi oraz będąc regularnie trenowanym, bernardyn nauczy się, jak powinien się zachowywać. Proces powinien zacząć się jak najwcześniej, by w dorosłym życiu możliwie najmniej sytuacji było dla psa nowością.

Szkolenie bernardyna ma na celu nauczenie go, w jaki sposób ma się zachowywać na sygnał konkretnej komendy. Można powiedzieć, że szkolenie zawiera się w wychowaniu. W przypadku innych psów wygląda to dokładnie tak samo. Wykorzystywane formy aktywności muszą koniecznie odpowiadać charakterystyce psa, inaczej nie będzie on w stanie wykonać polecenia. Psy ras olbrzymich nie przepadają za szybkimi sportami, w których dobrze poczują się na przykład owczarki belgijskie.

Od czego zacząć szkolenie bernardyna? Zdecydowanie od nauki chodzenia na smyczy. Nauczenie go tego w wieku szczenięcym pozwoli uniknąć problemów, gdy pies podrośnie. Przypominamy, że dorosłe osobniki przekraczają wagę 100 kg! Nietrudno wyobrazić sobie co się może stać, gdy nienauczony tego pies znajdzie się na spacerze z osobą o delikatnej budowie ciała. Kolejne ćwiczenia również powinny przebiegać możliwie spokojnie. Szkolenie szczeniąt i młodych psów nie może zawierać ćwiczeń, które mocno obciążają układ ruchu.

Dorosły Bernardyn

Pielęgnacja psów rasy bernardyn

Bernardyn zależnie od odmiany może mieć krótką albo długą sierść. Odmiana długowłosa potrzebuje codziennego szczotkowania szaty. Szczotkowanie musi być wykonywane dokładnie, przy samej skórze. Bernardyn krótkowłosy wymaga szczotkowania około raz w tygodniu, długowłosy – codziennie. Niezależnie od odmiany, w okresie linienia pies wymaga dużego wysiłku w zakresie utrzymania jego czystości. Kąpiele są zalecane doraźnie, kiedy wynikają z konkretnej potrzeby.

Bernardyny mogą cierpieć na choroby związane z wywijaniem powiek. Wywinięta może zostać dolna albo górna powieka, do środka lub na zewnątrz. W przypadku braku reakcji, dolegliwość pogłębia się, prowadząc początkowo do wzrostu bólu, później do problemów ze wzrokiem. Aby zapobiec wywijaniu powiek, należy często sprawdzać oczy psa, a w przypadku pojawienia się niepokojących sygnałów (nienaturalny wygląd oka), od razu skierować psa na leczenie. Należy również sprawdzać uszy bernardyna, by nie dopuścić do rozwinięcia w nich stanów zapalnych.

Bernardyn – żywienie

Karmienie bernardyna nie różni się od żywienia innych psów tej wielkości. Podawane pożywienie musi mu zapewniać odpowiednią ilość kalorii, witamin i minerałów. Odpowiednią, to znaczy dopasowaną do:

Nie ma przeciwwskazań co do samodzielnego przygotowywania posiłków dla bernardynów, o ile będą one odpowiednio zbilansowane. Dla osób, które nie mają doświadczenia w karmieniu zwierząt polecamy konsultacje ze specjalistami, którzy podpowiedzą, na co zwrócić szczególną uwagę. Kompletne posiłki dostosowane do potrzeb psa to podstawa jego zdrowia. Oprócz wiedzy, trzeba mieć również odpowiednie składniki. Powinny być świeże i naturalne.

Dla osób niezainteresowanych samodzielnym przygotowywaniem posiłków dla swojego bernardyna polecamy gotowe karmy suche i mokre. Ich składy zostały opracowane przez specjalistów ds. żywienia zwierząt, dlatego nie trzeba zastanawiać się nad proporcjami składników. Wystarczy podawać regularnie pożywienie w ilościach dopasowanych do trybu życia psa i gotowe. Na opakowaniach zawsze jest umieszczona właściwa informacja.

Niezależnie od przyjętego sposobu żywienia, posiłki bernardynów nie powinny być obfite, więc lepiej je rozkładać na więcej mniejszych porcji. Pozwoli to uniknąć problemów trawiennych. Poza tym, każdy pies powinien mieć stały dostęp do czystej wody.

Jeśli szukasz innych informacji, sprawdź też:

Oceń ten artykuł
Czy ten artykuł był pomocny?
Przetwarzanie...

Dziękujemy za opinię!
Będziemy zadowoleni, jeżeli powiesz nam czemu nie spodobał Ci się ten artykuł

Napisany w Pies, Rasy psów
Popularne wpisy
Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.